Rodrigo Rodríguez Lata

Podes pinchar nas imaxes para velas ampliadas.

Despois destes 25 anos ¿Qué foi da túa vida Rodri?

Pois os meus primeiros anos de vida paseinos entre A Coruña, onde estudiei ata rematar os estudios de Artes Gráficas e Cabrui, de onde realmente me considero. O rematar Artes Gráficas traballei unha tempada, e logo decidín que o que realmente quería facer era a Enxeñería que nestes momentos estou rematando.

 

¿Como lle plantexaron a teus pais o teu bautizo?

Manuel Ángel Terrón chamou a meu pai cando eu só tiña uns días, e comentoulle que sería unha boa idea bautizar un neno ese día. Cando meu pai falou con miña nai, a contestación dela foi: !! sería unha boa idea senón fose por que o neno ten soamente 15 días e eu aínda non me podo mover!!. Pero o que pasou ó final xa o sabedes,...

 

Polo visto o Ministro de Educación daquela época, o Sr. Otero Novás, que estivo presente nesta primeira edición, quixo se-lo teu padriño. ¿pensas que foi perder unha oportunidade non ter un padriño ministro?

 Pois realmente nunca me parei a pensar neste tema, pero sinceramente penso que os meus pais fixeron moi ben en non elixilo como o meu padriño.As persoas non se deben de medir  polo cargo que ocupen ou polo popular que sexan, senón que o que realmente importa e a cercanía, o cariño,  o apoio que che poden prestar, e saber que podes contar con elas cando as necesites, non só nun día sinalado. Con isto non quero menosprezar o señor Novás, pero máis vale malo coñecido que bo por coñecer!!, e eu estou moi orgulloso do meu.

 

¿Pero...sacaches algunha ventaxa do teu bautizo tan sonado?

 A verdade e que as autoridades que asistiron a este primeira celebración prometéranlle a meus pais que si algún día eu realizaba estudios superiores, tería garantizada unha beca. Estou rematando a carreira e sinceramente, non vin un duro!

 

 

Imaxinamos que despois daquela primeira vez volverías moitas outras veces á festa do Monolito? ¿ Acostumas recibir felicitacións polo teu aniversario nesta festa?

Pois a verdade e que non. O que si me pasa e que  recorren a min para a través da miña idade saber os anos que se leva facendo esta romaría.

¿ Consideras que a festa é un pouco túa?

 Non. Eu vou a festa como o que mais, para disfrutar do día e para estar ca familia, pero sen sentir ningún sentimento especial. Ó largo dos anos non se me asociou a festa, sinxelamente quedou no recordo como unha anécdota desa primeira festa.

 

¿Que opinas  de como foi evolucionando a festa?

Pois desde que eu lembro, penso que non cambiou moito, pero na miña casa o que se comenta  e que co transcorrer dos anos a festa foi perdendo moita xente, e agora a festa non se ve como unha xuntanza familiar, senón mais ben como unha festa entre xuventude.

¿Como crees que se vive mellor a Festa do Monolito. Dunha maneira familiar ou cun grupo de amigos?

A verdade e que eu vivina das dúas formas e penso que é unha festa para estar ca familia.

Pero o que verdadeiramente importa e que a xente continúe acudindo a esta xuntanza, xa sexa en familia ou cun grupo de amigos, polo que se debe seguir caracterizando é polo bo ambiente.

 

¿Pensas que foi bonita e acertada a idea de bautizar un neno para simbolizar a unión dos catro concellos?

 Eu penso que foi unha boa idea o feito de bautizar un neno para iniciar unha etapa ó igual que a inicie eu. Pero si se trata de simbolizar unha unión, terei moito mais sentido a celebración dun matrimonio, o que pasa e que sería mais complicado organizalo en tan pouco tempo.

 

¿Pensas que realmente esta festa contribuíu a esta unión?

 Pensando que na festa se consegue xuntar a xente de 4 concellos diferentes si, pero esta unión  so é no espacio, pois cada un está no seu grupo, non hai ningunha actividade que de lugar  realmente a relacionarnos coa xente dos outros concellos.

Moitas gracias por atendernos Rodri. Desexámoslle a todos un feliz día do Monolito, pero a ti moi especialmente.

E non se nos pode ouvidar.....

¡¡¡¡FELIZ CUMPREANOS!!!!