O rapás de picoy.
Así di o conto dun rapás, un rapás nacido nas entrañas dun pobo solitario.
Era un verán cando il, o rapás, estaba a fuchicar nun radiocasete vello que encontrara no caseto, tamén vello, da súa casa, onde jarda as ferramentas o seu pai. Descubriu no radiocasete a maneira de entreterse por un momento sen pensar no que lle estaba a pasar, unha historia ruin e triste na vida deste pobre homiño.
O despiste de pensar noutra cousa que non fose esa historia duroulle pouco o rapás xa que o artiluxo durou pouco e de aí a un anaco de porse con il xa o tiña desfeito por tódolos lados e so puido tiralo o lixo e volver as andadas, volver o pensamento cruel e desvalido do que non lojraba fuxir.
Todo comezara había cerca dun ano cando o proxecto de home ía cara unha romaría cerca do seu pobo. Polo comiño recibiu unha mensaxe no trevello, chamado móvil, él andava detrás dunha rapaza, a cal pouco caso lle facía ata daquela. Na mensaxe poñía que se iba ir a festa, como non, xa ía de camiño, e así proseguíu.
Aquela noite xuntáronse a falar toda ela, ata que chegou a hora da partida. E así foi, marcharon ámbolos dous, cada un por camiños distintos cara a súa casa.
O rapás, o chegare a casa tiña aljo na mente, aljo sentía, ainda non sabía o que.
Esperaba intranquilo o día en volver a ver a boa da rapaza pa así, decirlle o ben que o pasara aquil outro día con ela e, que días así, con ela, pasaríaos o resto da vida.
O tempo sempre se fai longo cando as circunstancias o reclaman corto pero pouco a pouco foi chejando o día, ata que chegou.
O primeiro que fixo, namáis vela, foi montarse nos cocheciños, eses que só che dan paus por cantas xuntas tes, e che fan rabear porque o da rapaza máis fea e cornuda do lujar corre máis co teu, neses que só uns poucos levan a xente que máis queren.
Ela estivo un pouco por alí pero marchou, o rapás, foi atrás, porque un corazón sin son non é corazón.
Alí afastados da festa, voveron falare do outro día, do ven que o pasaran e do ven que o estaban a pasar. Propuxéronse estar así, como aqueles días, durante moito tempo.
A inxenuidade e unha mala costume, por eso os que pouca teñen, lonxe chejan.
Tamén e verdade que os que moita teñen, maís felices son, por eso, o rapás foi feliz, feliz o resto do tempo ata o día.
Aquel día, era nublado, tiña janas de chover pero ajuantaba, facía vento...
O rapás viuna, ía hacia ela cando un amijo o colleu e lle dixo que no merecía, que a rapaza mais fermosa do mundo nono merecía por seren unha lercha e talo utilizando, palabras que ían contra dos pensamentos do rapás. O que él non sabía e que o lerchiño era o seu amijo, o que o estaba a utilizar era o seu amijo, pero claro, él non coñecia o suficiente a rapaza así que lle dixo que non a quería ver máis e que non aparecera pola súa vida.
Pasou tempo, tempo no que o rapás lle deu voltas a cabeza ata chejar a conclusión de non confiar nela, na vida. O rapás xa levaba moito detrás de sí. Moito do que nunca, a ninguén en ninjures, lle podría contar. E, quizáis iso, o que o fai diferente, un rapás diferente os demáis só por unha pequena jran cousa, unha cousa que nadie pode desexar a ninguén, unha cousa peor que se o teu millor amijo se vai con “ela”, unha cousa, peor que a túa propia morte.
O rapás, só e un homiño que quere escribir, escribir cousas sacadas da súa realidade ficticia que alimenta coa presencia, co sentimento, co agarimo máis esencia que tanto precisa día tras día e, ata o final deles.
Un saúdo, o rapás.
AMORITO
