Érase unha vez, tres...
Díxenme: “queredes cartas, cartas de amor, escritos, lembranzas..., eikí tedes...”
- levántome e collo unha.
¿Coincidencia? Non, destiño...
Leoa.
A miña vida. A miña vida comezou nun pobo chamado sitio. Alí a xente era todo amore, era todo como sempre soñas ou pensas que pode ser.
Pero un bo día, pola maña cediño, espertas, pensas que hoxe vai sere un bo día para falar e pensare na xente que queres e que sabes que está ó teue lado, pero logo entón, non, o día faiseche nejro, os cadeliños do veciño que antes subían por tie arriba, hoxe marchan as carreiras asustados co rabecho entre as pernas. A moza esa que observabas sempre pola finiestra, i ela a ti, ves que hoxe non está, marchou, e non volverá xamais. Neses intres ti pensas que nada máis che pode pasare, quero dicir, as cousas non poden empeorare. Pero sí, ó chegaren ó teu destiño ves que este non está, miras ó redor buscando explicación pero non consigues ela, síntelo ser pero déixalo sin ver, é aí cando comezas o camiño de volta, ese que tanto che costara percorrere ata entón. Din que o camiño de volta é pior, a ti non che costa porque vas pensando no ioutro. É así que chegas logo e ves que a veciña non está, pero chégache unha carta dela ó teue buzón na que expresa todo o seren que es para ela, sigues contento o anaquiño de tarde nuite que che queda, e cando saes pola nuite despóis de tomare o leite e limpalos dentes, a despedirte da lúa e as estrelas, pois sintes de novo o ser e, agora, velo representado nos cadeliños que volven a subire por ti arriba. Eso é o que diferencian un dos outros...
Non e sencilla, e simple.
Historias dun rapás que, o lelas, comprendes o sentido. O destino que se foi labrando dende fai tempo coma os antigos labregos da nosa terra fixeron cos seus campos, a sua xente, coa sua lingua, para que agora, nós, disfrutemos dela, pero, non sabemos, non queremos...
Eso, e o que diferencia a un, dos outros...
AMORITO
