Presume sen recato de que foi
feliz, de que viviu como ela quixo, de elixir sempre qué ter ó
seu carón. Nunca lle poderedes escoitar botarse un reproche.
Sempre estivo segura de si mesma. Nunca deu explicacións dos
seus actos e odiaba que os demais o fixeran. Odiaba as excusas.
Odiaba que lle pedisen perdón. Ela nunca o fixo.
A súa paixón sempre foi sumarse ó
ceo de noite e contar estrelas. Bautizalas. Descubrir figuras e
poñerlles desexos a aquelas que do ceo caían. Todas as noites
facía o mesmo, excepto cando había lúa chea, que pasaba horas
intentando ver ós amantes na casa da Lúa. ¡Hai que ter
imaxinación para ver algo alí! Sen embargo, ela sabía que
existían de verdade.
Encantáballe a orde; seguro que
por iso tardou tanto en casar, ¿como soportar, día tras día, a
roupa sen dobrar, as revistas tiradas enriba da mesa, as
tesoiras cada vez nun caixón e a pasta de dentes viaxando de
armario en armario?
Pensaba que non sería capaz de
aturar a alguén así, pero, sen saber como, ó final caeu na
trampa e casou. Cando a querían facer rabiar, botábanlle en cara
o seu cambio de opinión sobre ese aspecto. Pero ela defendíase
coa seguridade e o orgullo co que sempre vivira:
- Hai xente que vai de misioneira
a África, ou se apunta a Médicos sen fronteiras. Eu
casei. É o mesmo – dicía sorrindo para os seus adentros.
Toda a súa vida é coma un libro
aberto, que nunca tivo nada que ocultar. Para poder levar a
cabeza ben alta, é preciso non ter ningún peso na cabeza que che
faga baixar a mirada ante alguén. Os arrepentimentos son mazas
que a conciencia se encarga de sacudir. Muller orgullosa que non
entende non sabe dicir “non”. Señora dona de si mesma, ten un
recordo ben agochado, que garda todos os meses nun sitio oculto
coa esperanza de encontralo todos os meses, porque como ela di,
“o día que non recorde onde o puxen, serei vella e non servirei
para nada”.
E cando pasa o mes, sen máis
demora, coma un reloxo, unha punzante angustia atácalle no
estómago. Sempre lle sorprende, cómo, a pesar dos anos
trascorridos, ese sentimento é sempre o mesmo: sempre na cama.
Sempre ás escuras. Sempre cando cae a noite. Sempre cando a lúa
é redonda. Esa lúa cos amantes que nunca ve. Esperta pola
desazón. A dor de estómago. Con coidado de non espertar o seu
marido, ás apalpadas, alcanza o vaso de auga da mesiña,
incorporándose na cama. Senta e bebe. Pequenas gotas mollan as
sabas a causa do tremor das súas mans e abre os ollos ante a
escuridade. Escapa da calor da cama. Busca os pés as zapatillas
e con elas sae da habitación, arrastrando os pés.
Sen facer o mínimo ruído,
diríxese cara o salón. Dóelle o estómago. A dor faina encorvarse
aínda máis. Precisa a súa menciña; o que a pode facerse sentir
mellor.
Pecha a porta de salón. Despois
de entrar, acende a luz e diríxese ó moble, á parte central,
baixo a televisión, no terceiro caixón.
Aínda se lembra. Agochárao como
todos os meses; daba gracias a Deus por manter a memoria. Alí,
baixo uns manteis e servilletas, á esquerda no fondo, está a
cura do seu mal. A súa menciña. Con el na man, senta na cadeira
tapizada en verde e, sen miralo, colócao sobre o estómago, onde
sente a dor. Así está uns segundos. Despois abre o sobre; o
sobre sepia que unha vez debeu ser branco. Extrae del un folio,
ó que o tempo lle comeu os bordos. O tempo e os seus dedos.
A angustia do principio tórnase
calma. Xa é algo coñecido, familiar. O tremer das súas mans
desaparece. Sempre é coma se fose a primeira vez.
“Querida amiga:
Hai anos que non sei nada de ti.
A miña vida cambiou moito e preciso contarllo a alguén en quen
unha vez...”
Os seus ollos detivéronse e a súa
mente recreou de novo a súa cara, os seus ollos, os seus
beizos... Vía que lle sorría. Ela tamén o fixo. Baixou a mirada
de novo á carta e continuou:
“... en quen unha vez confiei.
Din que só se valora a amizade cando quen tiñas ó teu carón e te
apoiaba non está. Iso é o que penso que me pasou contigo. Agora
sen embargo, volvo a ti a desafogarme como fixen tantas outras
veces.
Recoñezo que non te
esquecín e recoñezo que che dixen que o intentaría, aquela
fermosa tarde, tormentosa pola que estaba caendo e tamén polo
que nos aconteceu. Ó igual que a choiva e os tronos, que levaban
rondando todo o día, o que pasaba entre nós tamén se presaxiaba;
e alí, dentro do meu coche, á porta do teu portal, ¿lembras? As
túas palabras aínda retumban nos meus oídos. Pedíchesme que te
esquecera, que te deixara, que precisabas liberdade.
Recordo as túas
bágoas e recordo as miñas, e aquel bico. O máis longo. O máis
amargo. O último.
Anque todo está na
miña cabeza como se fose onte, son xa moitos anos dente entón.
Agora boto a vista atrás e penso en cada un dos días que
pasamos. Coñecinte sen darme conta; eras unha compañeira máis.
Unha rapaza moi agradable, educada, bastante guapa e aínda máis
distante. Nunca reparei en ti, e a causa diso foi, dalgunha
maneira, por ter inconscientemente a sensación de que eras algo
inalcanzable para min.
Ignoro por que motivo
acertamos a conversar. A permitir abrirnos mutuamente. O caso é
que cada vez precisaba máis conversar contigo, fora do que fora.
Empezamos falando de cine, do ceo, do mar, de calquera cousa.
Non sabía nada de ti persoalmente, pero coñecía os teus gustos.
Sentíame atraído pola
túa forma de ser, pola túa naturalidade aquela tarde de agosto,
na terraza de aquel bar no medio do parque, e namoreime de ti.
Sentinme atraído por como me facías sentir.
Notábame estraño.
Nunca precisara a ninguén de ningunha maneira, e a partir dese
momento estaba tolo por ir traballar, e dábame voltas a cabeza
buscando unha excusa para iniciar unha conversa.
Eu antes escribira
cousas. Non o volvera facer, e, dalgunha maneira, gracias a ti,
busco o refuxio detrás das palabras para dicir o que sinto.
Aquilo foi medrando e
xa non podía coa presión. Non me chegaba con escribirche contos,
non me servía escoitar a túa voz, así que, aquel día, puxen a
miña mente no meu peito. Deixeime levar e biqueite, un segundo,
e sentín os teus beizos. Non me importou cal sería o prezo que
tería que pagar por roubarche aquel bico.
Espertei na escaleira
só. Souben o que fixera, pero non o entendía. Recei por non
perderte. Queríate, xa, pero a túa amizade, as túas conversas, o
teu silencio escoitando, era demasiado valioso para min e temín
perdelo.
Desde entón, todo foi
a máis. Pouco a pouco necesitaba terte comigo máis e máis.
Fisicamente tamén. Fixemos o amor; fixéchelo como ninguén o
fixera. Sentinme o ser máis grande e feliz de todo o mundo.
¡Como boto en falta a túa risa cando tocas o ceo! Os teus
beizos, a túa mirada; esa mirada do color do ceo cheo de nubes,
que me enche de felicidade.
E estarás lendo isto
e preguntaraste por que cho escribo, se cho contei milleiros de
veces; abrazados, espidos, sobre esas preciosas sabas brancas. E
preguntaraste que ten que ver todo isto co comezo da carta. Qué
me pasou para dicir que cambiou moito a miña vida. Pois que non
son o mesmo, o que era. Xa non estou contigo, pero non volvín a
ser o de antes. Deime conta de que non fuches só un amor. Ti
es... o que me pasou. Fuches o meu catalizador. Non sei se o
notas, pero eu lévote sempre comigo. Non conseguín esquecerme de
ti, e tampouco o quixen facer.
Só era iso. Agora
cada vez que hai unha tormenta, como a de aquela tarde no teu
portal, teño que pechar os ollos para que non escape esa bágoa
que é túa. Pero aínda que chore, sempre acabo sorrindo, porque
só teño bos recordos. Es un encanto. Sempre te quererei.
Por favor, non esquezas nunca isto que unha vez che escribín.
Sinto vértigo cando noto o que o meu corazón te quere. Sinto
pánico cando penso que a miña mente te precisa. Sinto frío cando
noto que os meus brazos non te alcanzan. Sinto dor cando creo
que estás triste. Sinto alegría cando sei que es miña”.
Rematou de ler. Unha paz encheu todo o seu ser. Non quedaba nin
rastro da súa dor. Dobrou a carta e introduciuna no sobre e
gardouno no fondo do terceiro caixón coa esperanza de non
esquecerse dela ó mes seguinte.
Daba gracias por ter aquela dor no estómago, por esa excusa para
encontrarse cos seus recordos, con ese terceiro caixón, coa
pulseira, o moedeiro e a música; o libro, o chisqueiro; os
contos, os bicos. Pero debía deixar de pensar nesas cousas.
Debía vivir a súa vida. Esquecerse de cousas pasadas. Tiña moita
vida por diante. Iso era o que sempre dicía, desde o mesmo día
que recibiu a carta.
Púxose en pé de novo, arrastrando os pés, dirixiuse ó seu
dormitorio. Deitouse de novo, ollando cara ó teito. Na
escuridade, sen velo, escoitando en silencio. “Que facía”,
preguntoulle o seu marido coa voz adormecida.
- Non podía durmir. Doíame o estómago – contestou sen inmutarse.
- Non che preguntei por iso. ¿Que facías?
- Nada. Lía a túa carta. – E dándose a volta cara el abrazouno
polas costas, bicoulle o colo e preguntoulle - ¿Quéresme?
- Moito.
- ¿Canto?
Sen abrir os ollos,
coma se de unha lección aprendida se tratase, o seu home
recitoulle unha vez máis, con voz que saía do corazón.
¿Viches como
acariña o mar á area?
¿Ou con que furia
se lanza sobre as rochas?
¿Escoitaches o
murmurio na praia?
¿E o son
enxordecedor no acantilado?
Así te quero eu;
coma o mar á
terra.
Con cariño e
paixón.
Con amor e desexo.
Sen dicir unha
palabra
e ós catro ventos.
|
 |
Inma García Fernández
Inma García naceu no ano 1985 en Curtis, onde cursa os seus estudos de bacharelato ata que comeza estudos superiores en Santiago.
