A PEITOGRILA
A brétema cubría a auga de tal maneira que non se adiviñaba a canle do río entre o mar da mañanciña.
Só un son rítmico da pala na auga agromaba sobre os piares dos paxaros que se espreguizaban ó romper o día.
A embarcación progresaba amodiño no mar de follas e nubes.
A estampa tiña tódolos merecementos necesarios para calquera fotógrafo.
De repente.....saltou a peitogrila.
O seu voar, apoiado na auga, parecía nervioso presentindo a traxedia.
¡Pum!..oíuse o estoupido.
¡Pum! ¡Pum!...outro...
A peitogrila, a última peitogrila, caeu á auga coa cabeza e parte dunha á rota.
A pobre olvidábase de morrer mentras o seu ollo morexento clavábase atormentado na cadela que saltara do bote e se acercaba nadando entre as follas e as nubes.
A cadela cumpleu co seu adestramento.
A partir de aquel día de fai case cen anos, ainda que son moitos os rapaces co xuran, nunca mais se volveu a ver unha peitogrila no río Mandeo.
Eduardo Vázquez
